In Raggedy we Trust

Είχα μέρες να γράψω, 29 του Φλεβάρη ήταν η τελευταία φορά. The end of a neverending  February έγραφα τότε. Και μετά, πέρασε όλος ο Μάρτης. Δε με έγδαρε, όμως, σε διαβεβαιώ, εντελώς τουλάχιστον. Γιατί ήταν απ’ αυτούς τους μήνες που θες και δε θες να θυμάσαι, κάτι βρίσκεις, κάτι αφήνεις, εκεί, στη μετάβαση, δεν έχεις χρόνο για νεες μουσικές, αναμασάς τις παλιές, αυτές που σε κάνουν να γελάς, αυτές που σε κάνουν να πλαντάζεις. Στο τέλος, μένεις παρέα με τους Radiohead και τον Bowie και παίζεις μόνο με αυτούς. Ίσως τελικά το αντανακλαστικό να βρίσκεται εκεί, στην ασφάλεια των παιδικών σου χρόνων, όταν έπαιζες με τα στρατιωτάκια σου. Τα δικά μου ήταν η μουσική. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία,και δεν είμαστε εδώ για να διηγηθούμε ιστορίες της παιδικής ηλικίας.

Έλεγα λοιπόν πως είχα καιρό γράψω. Ξέρεις, έχω παρατηρήσει πως όποτε αφήνω κάτι για καιρό, ο δείκτης procrastination αυξάνεται σημαντικά. Ίσως και να φταίει αυτή  καταραμένη προσδοκία ότι μπορεί να κυκλοφορήσει κάτι που να αξίζει να γράψεις ή κάτι που για καιρό περίμενες. Κι εκεί λοιπόν που έχεις αφεθεί στην ησυχία μου, χαμένος στην ασφάλεια της αναβλητικότητάς σου, σκάει ο Raggedy Man και σου πετάει μια ερώτηση, δεν έχει σημασία ποιά, δε θα κολλήσουμε εκεί, δεν είναι εκεί το θέμα άλλωστε.  “Τι να κάνει αυτός ο άνθρωπος;”, αναρωτήθηκα, μιας κι είχα πάνω από ένα μήνα να επισκεφτώ την ελληνική ιντυμουσικομπλογκόσφαιρα. Και ξαφνικά ανακαλύπτω πως κοσμοϊστορικά γεγονότα έχουν συμβεί, το killingindiemusic έχει σταματήσει να εκπέμπει και “καλά ρε πούστη μου, πόσο έλειψα δηλαδή;” (αν και ντάξει, για να μη λεω μαλακίες, τις προθέσεις του για μετακόμιση δεν τις έκρυβε ο ιδιοκτήτης του). Στέκεσαι λίγο εκεί, ακούς το τελευταίο post, κατανοείς, σχεδόν συμπάσχεις (death of a party  με τρεις τελείες γαμώτημπουτάναμουμέσα; μας τσάκισες) και προχωράς παραπέρα.

Αρχή νέας παραγράφου, μια νεα αρχή; Όχι, ας μην αποτελέσει τουτο το ποστ μια ακόμα περίπτωση επιφανειακής κωλακείας (sic), ας είναι κάτι άλλο. Και στα δικά μου μάτια το θέμα είναι απλό. Προχωράμε, κάνουμε καινούργια βήματα,  στραβοπατάμε, χανόμαστε, πέφτουμε ένα σκαλί, ανεβαίνουμε δυο, προχωράμε όμως, για τους δικούς μας λόγους ο καθένας, όποιος θέλει ακολουθεί, η αλλαγή πλεύσης (ή και όχι) είναι κάτι πολύ φυσιολογικό, σχεδόν ανθρώπινο. Και να σου πω κάτι, ούτε καν τον ξέρω τον άνθρωπο, για να καταλάβεις, ούτε καν ένα μπινελίκι δεν έχουμε ανταλλάξει (αν και πολύ κρατήθηκα όταν χαρακτηρισε εμετικό το νεο δίσκο της Grimes), ούτε μια σφαλιάρα, έστω. Όμως,  ο ανθρωπος αυτός γράφει, δε φοβάται να το κάνει, δε φοβάται να εκθέσει τη γραφή του, τα πιστεύω τα ραπίσματά του, αυτά που ρίχνει στον εαυτό του ή και στους άλλους, τον πιστεύω και δε θεωρώ ότι προσπαθεί να με ξεγελάσει. Κι αυτό μου αρκεί SlackerBlud, καλή συνέχεια στις μονομανίες και το χάος σου.

Και να, αυτή ήταν η αφορμή που έψαχνα για ένα ποστ, μου δόθηκε, την πήρα, ας πρόσεχα. Καλά μη με πάρουν και τα ζουμιά τώρα…

Εντάξει λοιπόν, ας σου μιλήσω λίγο και για μουσική. Ένας μήνας και κάτι πέρασε, κάνα δυο ντουζίνες νεες δουλειές πέρασαν από τα πικάπ. Ένα τραγούδι από δω, ένα εξώφυλλο από κει, σήμερα είναι πλεον πολύ εύκολο να φτιάχνεις μια mixtape ανά βδομάδα, τόσοι το κάνουν άλλωστε (κι ο indiesessions καλύτερα από πολλούς άλλους). Τι θα μπορούσα να σου πω; Να, για παράδειγμα  το “Into the black” των Chromatics από το Kill For Love, εύκολα αναγνωρίζεις το  “My My, Hey Hey (Out of the Blue)” . Ή το “Port of Morrow” από το ομώνυμο των Shins (ναι, ξέρω). Ή  το “It’s over now” από το Sees the Light της La Sera (το solo project της “Kickball Katy” Goodman των Vivian Girls, την πρώην μπάντα της Frankie Rose δηλαδή). Εντάξει, κι ο Paul Weller κυκλοφόρησε τo Sonic Kicks,  αυτός άλλωστε είναι συνεπής. Όπως κι ο Graham Coxon με το A+E (τίτλο που χρησιμοποίησε πρώτος ο άλλος ο καμμένος ο Jason Pierce πριν μερικά χρόνια). Ο Graham παρότι ακόμα κολλημένος στο κενό μεταξύ “Thirteen” και αποβάθρας, παραδόξως βγάζει ακόμα συμπαθητικές μουσικές από το κεφάλι του.  Ή να πεις για τους Mars Volta, εκεί που ανακουφίστηκες πως δε θα ξαναβγάλουν δίσκο μιας και επανασυνδέθηκαν οι At the Drive-in, σου πετάνε ένα Noctοurniquet και σε προσγειώνουν. Άσε ρε φίλε, δεν ξέρεις κι εσύ τί νομίζεις πλεον, τόσες μουσικές και δεν ξέρεις τι να πρωτακούσεις, αναρωτιέσαι αν ήταν καλύτερα όπως παλιά, αλλά δεν έζησες και στο Λονδίνο το 69 για να πεις ότι είσαι και μάγκας και ξέρεις. Κι ίσως την επόμενη φορά να σου πω για το Bloom των Beach House και το Ekstasis της Julia Holter, αυτά, ναι, τα απόλαυσα από την αρχή μέχρι το τέλος. Αυτά, θα επανέλθω…

ΥΓ Επετειακό Timestamp (γιατί έτσι)

Advertisements
This entry was posted in New Release, Uhmmmm and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to In Raggedy we Trust

  1. Ω,ναι ρε μαν! Επέστρεψες και πραγματικά χάρηκα που σου άρεσαν οι δυό δισκάρες στο τέλος.

    • Jon Lemonn says:

      Αν εννοείς Beach House και Julia Holter, ναι, μπορείς να τα βάλεις στην κατηγορία “Δισκάρα”. Κατα τ’άλλα, thx 🙂

  2. ScaryRabbi says:

    AT THE DRIVE IN ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ!!!Αυτό είναι το ζουμί απ όσα έγραψες πιο πάνω.Ούτε που το είχα πάρει γραμμή.Θενξ

    • Jon Lemonn says:

      Ναι, το ζουμί απ’όσα έγραψα πιο πάνω, ήταν η επανασύνδεση των At The Drive-In. Θεϊκό, απλά 🙂

Anything to say?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s