February Review (λέμε τώρα) [Pt.2]

Να το ξέρεις, με δυσκολεύει πολύ που προσπαθώ να γράψω για μουσική, ενώ το μόνο που έπρεπε να γίνεται ήταν να βρισκόμασταν εκεί έξω και να λυσσάγαμε. Μέρος δεύτερο, ούτε καν τέτοιο, απ’ την αρχή λάθος ο τίτλος, την επόμενη φορά (λέω) να είναι αλλιώς.

The Maccabees Given to the wild [Fiction Records] // O πρώτος δίσκος που κυκλοφόρησε το δώδεκα και έπαιξε στα ηχεία μου (όπως βλέπεις, μόλις που αξιώθηκα να γράψω κάτι). Η συμπάθεια της ελληνικού αυτιού δεν κρύφτηκε από τις πρώτες νότες κιόλας. Να, κοίτα για παράδειγμα: 1, 2, 3, 4, 5. Από κει και πέρα τί να πω εγώ, είναι πολλοί, με δέρνουν. //Selected tracks: GoForever I’ve Known, Slowly One, Heave

HospitalityHospitality [Merge Records] // Αρχικά, το αντιμετώπισα με προκατάληψη, δεν ξέρω γιατί. Με διέψευσε και καλά έκανε (ας μην ήμουν εγώ να επιμείνω, να δω τι θα έλεγες τώρα-η αποκάλυψη του σχιζοφρενούς;). Ποπ συνθέσεις κιθαριστικού κέντρου βάρους με αποχρώσεις  Bell  & Sebastian (με Isobel), Heavenly και άλλων τέτοιων ονειρικών κατασκευασμάτων.  Εξαρτάται πάντα από το πόσο αφελές το θές. // Selected tracks: The Right Profession, Friends of Friends

The 2 Bears Be Strong [Southern Fried Records] // Στην αρχή κοίταξα με πολύ καχυποψία τη φώτο τoυ Joe Goddard παρέα με το μπουλούκο φίλο του Raf Rundell, δεν είναι δύσκολο σε παραπέμψει σε εικόνες τύπων που κάποτε είδες να ξερνάνε άντερα στη μέση του δρόμου στα Μάλια. Να μη σου πω ότι μέχρι κι οι Arab Strap μου ρθαν στο μυαλό, το στήσιμο βλέπεις. Κι όμως, οι δυο αρκούδες αποδείκνύονται γάτες. Αύρα παμπ, ένας συνδυασμός house-dubstep-breakbeat-hiphop, γλυκά και σαπίλικα φωνητικά και άλλα αλά Rowetta, συν μια δόση τρέλας, έστω φαινομενικής. Είναι αυτό που έλεγα τις προάλλες, για νεους μουσικούς που παίζουν παλαιές μουσικές. Μπορεί βέβαια να το συμπεριλάβεις στην κατηγορία “καρέκλα” ή “αχταρμάς”, δε θα σε κατηγορήσω.  Όπως λέει και στο  ομώνυμο του δίσκου κομμάτι: “some people say that music sets you free, but all my life the music has imprisoned me”. Έτσι είναι αυτά, κάποιους η μουσική τους ανασταίνει και κάποιους τους αρρωσταίνει. // Selected tracks: Be Strong, Time in mindGet Together, Church

Django DjangoDjango Django [Because Music] // Ειλικρινά δε γνωρίζω τι ή ποιος είναι ο Django. Πόσω μάλλον οι δυο Djangos. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι αυτοί οι Λόνδρέζοι αποδείχτηκαν η κατάλληλη έξοδος διαφυγής, εκεί, τη στιγμή που σφυρίζει υστερικά η σειρήνα, όχι του νόμου, να ξηγιόμαστε. Φωνητικά Beach Boys, μουσική με κάτι από T-Rex, Β52s, πολύς ρυθμός, καθαρή παραγωγή, σπρώχνεται κι απ’το Βρετανικό μουσικό  τύπο. Δε μπορώ να πω, ακούγεται πολύ ευχάριστα. //  Selected Tracks: Hail Bop, WOR, Life is a Beach,  Firewater

GonjasufiMU.ZZ.LE (Warp) // O καλιφορνέζος yogi grime lo-fier σε νέες περιπέτειες, με δέκα σκοτεινές μινιμάλ συνθέσεις των οποίων το ανθρώπινο αυτί δύσκολα μπορεί να πιάσει. Πρόσθεσε και λίγο σπαγγέτι στο μενού, λίγη νωχελικότητα, πες το και μαστούρα.  Στο ίδιο βρώμικο και αλλόκοτο μονοπάτι του A Sufi and a Killer Ένας φίλος το χαρακτήρισε βαρύ. Προσωπικά, τόσο πολύ μου μοιάζει ότι κοροϊδεύει τον εαυτό του.  Ό,τι πρέπει. δηλαδή. // Selected tracks: Feedin’ Birds, The Blame, Skin

‣ Fucked Up  Year of the Tiger [Matador] // Πιστοί στο έθιμό τους να κυκλοφορούν τραγούδι με τίτλο κάθε νεο έτος του κινεζικού ημερολογίου, οι Fucked Up μας προσφέρουν φέτος το έτος της Τίγρεως. Δυο συνθέσεις (διάρκειας 15:29 και 22:06 λεπτών), συμμετοχές από Jim Jarmusch, Annie-Claude Deschênes και Austra, παραγωγή του Shane Stoneback (Vampire Weekend, Sleigh Bells, μη φανταστείς, τα λεει στο πρόμο της Ματαντόρ). Προτείνεται η ακρόαση να γίνει από καλό στέρεο. Και δυνατά.  Επικά progressive διαμάντια που το μόνο που θα πρέπει να σε προβληματίζει είναι πότε θα βρεις το χρόνο να τα ακούσεις με την ησυχία σου. // Selected tracks: Year of the Tiger , ΟΝΝΟ (στο blog τους μπορείς να ακούσεις τα υπόλοιπα παλιότερα  έτη, το Year of the Ox είναι παρέα με τη Ζόλα Τζήζους, νταξει;)

Έχασαν τη σειρά τους (γιατί δε μου κέντρισαν το ενδιαφέρον και δε σκοπεύω να τα ξανακούσω): The Fray (έλεος), Moss, Golden Sun, As If, Buckethead, Ingrid Michaelson

Δίσκος για τον οποίο ακόμα δεν έχω γράψει κάτι (αλλά είναι από τους καλύτερούς μου τελευταία): Porcelain Raft – Strange Weekend

This entry was posted in New Release and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Anything to say?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s