February Review (λέμε τώρα) [Pt.1]

Όταν ετοιμάζεις τρία post ταυτόχρονα, από τα οποία δεν υπάρχει για κανένα βεβαιότητα δημοσίευσης, τότε επιλέγεις την εναλλάκτική της ανασκόπησης, ξερνάς έναν τόνο πληροφορίας και καθάρισες…

Κάπου εκεί ξεκίνησα να γράφω, μιαμιση μέρα πίσω. Ξεκινάς να γράφεις, γράφεις, γράφεις, τελειωμό δεν έχει, τριάντα δίσκους μάζεψες, πως θα τους χειριστείς τώρα αισιόδοξε κουμπούρα; Ούτε έτσι βγαίνει άκρη. Πρέπει να βγει όμως, μη μείνει κι απωθημένο. Πρώτος μέρος. Να δουμε, θα υπάρξει δεύτερο;

Nada Surf The Stars Are Indifferent To Astronomy [Barsuk Records, City Slang] // Δε θέλω να ακούω πλεον παλιές μουσικές από παλαιούς μουσικούς (κοίτα να δεις που έγιναν κι οι Nada Surf παλαιοί). Προτιμώ είτε νέες μουσικές από παλαιούς μουσικούς είτε παλαιές μουσικές από νέους μουσικούς. Στο ρελαντί το γράψανε. // Selected track: When I Was Young

Of MontrealParalytic Stalks [Polyvinyl Records] // Ρε φίλε με ενοχλεί λίγο που πρέπει και γι’αυτή τη μπάντα (που σημειωτέον έχει παίξει ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια) να γράψω παρόμοια αδιάφορα σχόλια όπως για τους αγαπητούς Nada Surf. Τον άκουσα μια, τον άκουσα δυο, τον άκουσα τρεις, την άκουσα μηδέν. Οι γαμημένες οι εταιρείες φταίνε (πάντα) που τους βάζουν με το ζόρι να κυκλοφορούν τέτοια. Προσοχή, δεν πρόκειται περί μουσικού αίσχους. Απλώς διαδικαστικό… // Selected track:  Ye, Renew the Plaintiff

Cate Le BonCyrk [The Control Group] // Όπως λεει κι ή ίδια η Cate: “Early experiences with a string of pet deaths had a profound lasting effect on me”. Με τίτλους όπως Julia και Greta, που μάλλον παραπέμπουν σε ονόματα σκύλων, ίσως και να βρήκες το σάουντρακ που χρειάζεσαι. Τώρα γιατί μου ήρθε η Κατερίνα Σνάιντερ στο μυαλό, αυτό είναι άλλο θέμα. Το δισκάκι δεν είναι κακό πάντως. // Selected trackFold The Cloth

A Place to Bury Strangers Onwards to the Wall EP [Μute] // Μετά σχεδόν τρία χρόνια απουσίας επέστρεψαν με πεντατάχυτο EP. Γαμάει, θέλω κι άλλο… // Selected tracks: Onwards to the Wall, I Lost You

The Ducky BoysChasing the Ghost [Sailor’s Grave Records]// Punk τριο από τη Βοστώνη που να σου πω την αλήθεια το μπέρδεψα με τους Ducky Boyz. Μήπως γιατί είναι κι αυτοί τριο; Τριολέ τριαλαριλαρό… // Selected track: Cure Me (άκου το στο λινκ του αλμπουμ, έχει bandcamp από κάτω)

EscortEscort [Escort Records] // Λίγο χλωμό το βλέπω να την έβγαζε μόνο από τις πωλήσεις των δίσκων της τούτη η 17μελής (!!!) μπάντα. Ναι ξέρω, υπέροχη ευκαιρία να κοτσάρεις σχόλιο για οικογένεια Χωραφά κι άλλα τέτοια γρεκίστικα. Άσχετο, όμως έχεις παρατηρήσει την κατακόρυφη αύξηση στον αριθμό των γεννηθέντων διδύμων (και τριδύμων, κοκ) τα τελευταία χρόνια; Γαμημένη τεχνητή γονιμοποίηση. Όσο για το δισκάκι, θα καταλάβεις καλύτερα αν ακούσεις το Selected track: Cocaine Blues

Tennis Young And Old [Fat Possum Records] // Ήταν περυσι ένα δισκάκι που το λέγανε Cape Dory, άγουρο και ανώριμο. Ένα χρόνο μετά, το κεηπ ντόρυ μεγάλωσε κι έγινε γιανγκ εντ ολντ. Ναι, κάτι τέτοιο, στο μεταίχμιο, καλά τα λέει ο Indie Sessions: “Η μανία των Tennis να κυκλοφορούν καλοκαιρινό δισκάκι μες το καταχείμωνο συνεχίζεται. Και εξηγείται κάπως. Γράφουν το καλοκαίρι και δημοσιεύουν το χειμώνα”. Αφού είναι ταξιδιάρικο το ζεύγος, τί να κάνουμε; Προσωπικά δεν την άκουσα (πάλι) με το δισκάκι. Δεν εξηγείται αλλιώς, ή είμαι μεγάλο ξενερωτάκι ή αδυνατώ να συμπασχω με την ταξιδιάρικη (στην κυριολεξία κι όχι μουσικά) pop των τέννις..Ας είναι, καλό ταξίδι. // Selected track: Petition (μόνο εδώ το βρήκα, μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί μου θυμίζειτο Nothing Can Stop Us; )

mind.in.a.box Revelations [Metropolis Records] // Βιεννέζικο ΕΒΜ/futurepop ντουέτο δεκαετούς διάρκειας που με κάνει να αναρωτιέμαι: α) πως είναι δυνατό να πέφτω ακόμα πάνω σε τέτοιες μουσικές, 2) πως είναι δυνατό να μην έχω ακόμα πρόβλημα να τις ακούω; Για τους πυροβολημένους του είδους. // Selected track: Remember

Mark Lanegan BandBlues Funeral [4AD] // Ρε το μπούστη το Lanegan μ’εφτιαξε πάλι. Να μου το θυμηθείς, λάθος και ιεροσυλία που τον βάζω σε αυτό το ποστ παρέα με τους υπόλοιπους. Για να μη διαμαρτυρηθεί ο Vini, ξέρεις (βλ. παρακάτω). // Selected track: The Gravedigger’s Song, Bleedin Muddy Water, St Louis Elegy, Riot In My House, [δε μπόρεσα να τα βρω, έχει αρχίσει για τα καλά ο κοσμικός διαδικτυακός τσαμπουκάς. Βρες τον δίσκο και άκου τον. Να εδώ κάτι μπορεί να βρεις.]

Lana Del ReyBorn to Die [Interscope, Polydor, Stranger, άσε μας] // Όχι αλήθεια τί θες να γράψω τώρα γι’άυτό; Όταν σε ζμπρώχνει όλο το Μπλογκιστάν, όταν σου χουν κοτσάρει τους καλύτερους παραγωγούς της πιάτσας, όταν η φωνή σου έχει τη βραχνάδα που χρειάζεται… Νομίζω κάποιοι βιάστηκαν να το κατατάξουν στο ιντυ/ολτερνατιβ το κορίτσι ενώ είναι εμφανές το μεηνστρημ του πράματος. Έυπεπτος όσο ένα αγγούρι. ΥΓ Σιχαίνομαι τους στίχους: “Money is the anthem, Of success. So before we go out, What’s your address?” στο ξεκίνημα του “”National Anthem”. Όσο κι αν νιαουρίζεις Lana χέσε μας με το ανθεμ οφ σαξές. ΥΓ2 Η γατούλα του ίντυ υπάρχει ήδη, Zooey ονομάζεται και είναι και χολυγουντιανή αστέρας ναούμε. Τι τι θέλαμε κι άλλη; ΥΓ3 Ναι ναι ξεκάθαρα στης σεξουαλικότητας τις ορέξεις αφεθήκαμε. ΥΓ4 Και κάτι τελευταίο, για σένα που φοβάσαι να πεις ανοιχτά πως σου αρέσει, που φοβάσαι να σε νομίσουν απλοϊκό, εσένα που έχεις ακούσει ΤΟΣΑ και ΤΟΣΑ. Ρε μην τους αφήνεις να σου γαμάνε τον τρόπο με τον οποίο μπαίνει η μουσική στον εγκέφαλό σου. Εννοώ όταν στον στουμπώνουν με άσχετα μ’αυτήν ζητήματα. Όλοι έχουν τον Τιτανικό τους άλλωστε. // Selected track: Summertime Sadness

The Durutti ColumnChronicle [Kooky Records] // Όχι πες μου, τί περιμένεις να ακούσεις βλέποντας Durutti (κι οχί Durruti) Column; Ή βλέποντας την ξερακιανή, σχεδόν πρεζάκικη, σιλουέτα του Vini Reilly; Μην απαντάς, ρητορικό ήταν. Τhe Durutti Column, μια από τις τελευταίες φάλαγγες ελπίδας ότι ο έρωτας δε θα πεθάνει ποτέ, όσο και να μεγαλώνεις, θα υπάρχει έστω μια τελειωμένη νότα να σε βασανίζει. Ίσως και να σε κάνει να αναρωτιέσαι… Χεστα όλα, χέσε την ιστορία, τη Factory, to Madchester, χέστα όλα. Άσε με, σταματώ, τί άλλο να πω ρε; // Selected trackAccordFriendsEmptyness

LindstrømSix Cups of Rebel [Feedelity] // Αυτός ο τύπος με μπέρδεψε σε σημείο τέτοιο που να πιστέψω ότι ο δίσκος είναι από τους χειρότερους που έχω ακούσει τελευταία. Ας συνεχίσω λοιπόν να αναπαύομαι στις δάφνες του έπους του “Where you go I go too”, που με την ταχύτητα που κινείται πλεον η μουσική, είναι μουσειακής αξίας. // Selected track: De Javu

…συνεχίζεται;

This entry was posted in New Release, Uhmmmm and tagged , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Anything to say?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s