Best of 2011 #1


PJ HarveyLet England Shake [Island/Vagrant]
Released: February 11, 2011
Length: 40:15
Producer: Flood, Mick Harvey, John Parish, PJ Harvey
Α ρε Polly Jean, φέτες μας έκανες και φέτος. Δεν ξέρω από που ν’αρχίσω και που να τελειώσω, αυτή είναι η μοίρα σου όταν προσπαθείς να τοποθετήσεις κάτι στην κορυφή και πρέπει να αιτιολογήσεις την επιλογή σου. Πρέπει όμως; Εννοώ, και μόνο ακούγοντας αυτή τη δισκάρα, υπάρχει μετά λόγος να πεις κάτι; Γιατί το Let England Shake είναι αυτό που είναι. Είναι η έρευνα της Polly Jean Harvey πάνω στο πόλεμο [και πως μπορείς να τον κερδίσεις παίζοντας autoharp]. Μοιάζει με μουσικό ντοκυμαντέρ για το πολεμικό μέλλον. Από την άλλη, μήπως είναι οι κραυγές της μια παράκληση για επιστροφή στην εθνική καθαρότητα; Το μουσικό πέπλο στο οποίο έχει τυλίξει την έρευνά της δεν αφήνει περιθώρια να δεις τα πράγματα διχοτόμημενα, μάλλον σου βγάζει μια ανάγκη να αγκαλιάσεις τον διπλανό σου, τον συμπατριώτη σου, έστω, να άκου το “Written on the Forehead“. Την έρευνα αυτή την κάνει παρέα με τους μουσικούς της συντρόφους, τον Mick Harvey, τον John Parish, τον Flood (βάλε και τον Jean-Marc Butty στα τύμπανα, τον Rob Kirwin στην ηχογράφηση, τον Seamus Murphy που επένδυσε όλα τα κομμάτια με videos, άξιοι!). Όλοι συμμετέχουν, όλα τα πόστα είναι ανοιχτά, η Polly κράτησε το μονοπώλιο των στίχων μονάχα, δική της ήταν η έρευνα άλλωστε. Θυμίσου με, αυτό το δίσκο θα τον παίζουμε στα παιδιά μας, θα τους βάζουμε να ακούνε το πιάνο του Harvey στο “On Battleship Hill” για να κοιμηθούν. Ίσως όντως να ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στις ρίζες μας, “You leave a taste, a bitter one” λεει για την “England“. Κάπως έτσι δε νοιώθουμε όλοι τελευταία; Κι όταν σου περιγράφει το θάνατο στο “All and Everyone“, “we advancing in the sun” βασανιστικά, περπατάς μαζί με τους στρατιώτες. Να λοιπόν τι κατάφεραν οι αγγλοσάξονες σύμμαχοι, τη “Glorious Land” γεμάτη σακατεμένους νεους. Ή θα μπορούσες να φανταστείς το “In the Dark Places” σαν το τελευταίο γράμμα του στρατιώτη στη φιανσέ του. Την ίδια φιανσέ που κουνάει το μαντήλι “wave goodbye” στο “Bitter Branches“. Μέχρι και η επίκληση της PJ στα Ηνωμένα Έθνη στο “The Words That Maketh Murder“, κλισέ που φορέθηκε πολύ στις μουσικές κριτικές φέτος, μοιάζει τόσο μάταια όσο είναι και στην πραγματικότητα. Ναι, κάπως παράλογα θα μπορούσες να πεις ότι είναι το μιούζικαλ του “Johnny Got His Gun”. Ή πιο ακραία να το χαρακτηρίσεις ως ένα ροκ άλμπουμ κοινωνικής ιστορίας. Δεν έχει σημασία πως θα το χαρακτηρίσεις. Ίσως να προσπαθεί να μας προειδοποιήσει για το μέλλον. Στην τελική σκέψου το δίσκο σαν ένα ισοπεδωμένο πεδίο μάχης, κατι σαν έρημο με war debris ολούθε, κλείνεις τα μάτια και τον ακούς στο κέντρο του πεδίου. Ας κλείσω με τους στίχους και το video του “The Colour of the Earth”, δηλαδή όπως τελειώνει το Let England Shake.
Louis was my dearest friend
Fighting in the ANZAC trench
Louis ran forward from the line
I never saw him again
Later in the dark
I thought I heard Louis’ voice
Calling for his mother, then me
But I couldn’t get to him
He’s still up on that hill
20 years on that hill
Nothing more than a pile of bones
But I think of him still
If I was asked I’d tell
The colour of the earth that day
It was dull and browny red
The colour of blood, I’d say

Advertisements
This entry was posted in Uhmmmm and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Anything to say?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s