Best of 2011 #4


John Maus – We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves [Upset the Rhythm]
Released: June 27, 2011
Length: 30:56
Producer: John Maus
Ούτε τριαντα ένα λεπτά δεν είχαν περάσει, κι είχα ήδη ψαρώσει με το We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves, δεν ήξερα όμως τί ακριβώς ήταν αυτό που με έκανε να νοιώθω έτσι. Γιατί, αρχικά μπορεί να μοιάζει με προσπάθεια άγουρη και κακότεχνη, με ένα κακόγουστο αστείο, κάτι σαν comedia dell’arte φτιαγμένη από το φλέμα του Gary Numan. Σε μιαν άλλη εποχή, πιο πίσω, ακαδημαϊκοί μουζίκοι με πυρσούς στα χέρια κυνήγησαν τον John για να τον κάψουν στη πυρά της αιώνιας μουσικής. Σε μιαν άλλη εποχή, πιο μπρος, άλλοι ακαδημαϊκοί μουζικάντηδες έχουν σκύψει πανω απ’το ανεξήγητο φαινόμενο, να θεωρείται κομψοτέχνημα αυτή η κατακρεούργηση των μουσικών συμβάσεων και να τοποθετείται τόσο ψηλά σε ματαιόδοξες λίστες, ανόητων ανθρώπων, δυτικόστροφης αντίληψης, τότε που η πληροφορία έκανε την πρώτη της επίθεση, σε εκείνους τους δύσμοιρους πρώτους, που δεν ήξεραν πως να την ελέγξουν και έπεσαν θύματα των ορμητικών της κυμάτων. Γαμημένη πληροφορία, ελπίζω τα εγγόνια μου να σε τρώνε αμάσητη. Και κάπως έτσι τύποι σαν τον Maus κατορθώνουν και βγαίνουν στην επιφάνεια, μυημένοι ήδη στον ακαδημαϊσμό, έστω από άλλη οπτική γωνία, με μόνο πρόταγμα την υπαρξή τους, πόσο εγωιστές αλήθεια. Αλήθεια; Δε φταίνε οι John που γουστάρουν φιλοσοφία, όλοι εμείς λίγο πολύ έχουμε τη δική μας, δυνάμει είμαστε όλοι John, απλώς οι John μπορούν να βάζουν στη δική τους και σάουντρακ. Μυστήριο πάντως φίλε μου αυτός ο John. Μέχρι και μέγιστο απατεωνίσκο θα μπορούσες να τον αποκαλέσεις, θυμήσου τη συναυλία που έδωσε πριν κάνα μήνα, ήρθε, έβαλε το ipod του στο βύσμα, πάτησε το play κι επιδόθηκε σε υστερικούς πιθηκισμούς για κάνα τριανταπεντάλεπτο περίπου, στη συνέχεια σε καληνύχτισε, ή όχι, ούτε αυτό δε θυμάσαι. Κι όμως, έχεις κάτι να του προσάψεις; Έμεινες κι εσύ μαλάκας, όπως η πλειοψηφία των παρευρισκόμενων στο χώρο. Εντάξει, δεν έδωσες και κάνα εκατομύριο για να τον δεις, άσε που απόλαυσες The Boy. Θα συμφωνήσω μαζί σου ακαδημαϊκέ του μέλλοντος, αυτό δεν είναι μουσική, αυτό δεν είναι performance, ένας τύπος που ψυχαναλύεται στις πλάτες μας είναι. Κι ενώ ήδη κυκλοφορούν φρέσκα demos του John, εμείς πρέπει να γυρίσουμε πίσω να μαζέψουμε πάλι τα συντρίμια. Μη φοβάσαι, μου είναι ακόμα πολύ δύσκολο να αντισταθώ στα “Steetlight” και “Believer“, να μην φαντασιώνομαι τον εαυτό μου άρχοντα του σύμπαντος με το “Head for the country“, να μην παρασύρομαι από τη νωχελικότητα του “Hey moon” ή να αναρωτιέμαι γιατί δεν ήμουν εγώ αυτός που έγραψε το “Cop killer” του σήμερα, το αντιμπατσικό δικαίωμα είναι δικαίωμα όλων. Στο έχω πει πολλές φορές, μερικές μουσικές γεννήθηκαν για να επενδύουν πόλεις, ακόμα ένα βήμα προς την υπαρξιακή απομόνωση, αν σε απορροφήσουν τη γάμησες, τουλάχιστον είσαι ασφαλής. Επέτρεψέ μου να κλείσω με λίγο Maus απ’τα παλιά, “someone’s alone, in the city tonight

Advertisements
This entry was posted in Uhmmmm and tagged , . Bookmark the permalink.

Anything to say?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s