Fac. Dance: Factory Records 12″ Mixes & Rarities 1980 – 1987

Οι Joy Division, οι New Order (ή οι Electronic ή οι Other Two), οι Happy Mondays, οι Durutti Column και οι A Certain Ratio αποτέλεσαν όλοι περήφανα μέλη του roster της Factory Records και πιθανότατα θα τους γνωρίζετε από το νοσταλγικό “24 Hour Party People“. Πίσω από τις λέξεις όμως κρυβόταν ο Toni Wilson, αυτό το γνωστό μουσικό μαμούνι, που στην προσπάθειά του να βρει τον επόμενο μουσικό σωτήρα (που θα έσωζε και την εταιρεία), ανακάλυψε σε Ευρώπη και Αμερική μια σειρά από αδαμάντινα σχήματα με φρέσκες ιδέες και κατάτι πιο ιδιότυπο μουσικό ήχο από τις μπάντες εκείνης της περιόδου, ή έτσι νόμιζε τουλάχιστον (όπως λέει και το ρητό: “Factory survived all this and went bust when they had the Mondays, New Order and Electronic”)… Αφορμή λοιπόν γι’αυτό το post αποτέλεσε η πρόσφατη κυκλοφορία μιας συλλογής με τίτλο “Fac. Dance: Factory Records 12″ Mixes And Rarities 1980 – 1987” (Reviews: exclaim.ca / The Quietus / CoS). Με αυτό τον τρόπο δίνεται η ευκαιρία να παρουσιαστούν μερικά από τα όχι και τόσο γνωστά σχήματα που ηχοφράφησαν μουσική με ταμπελάκι FAC. FAC it φίλε/η μου.
Θα ξεκινήσουμε με τους Quando Quango του Mike Pickering (μέλους των M People και resident DJ στη Haçienda, γνωστής και ως FAC 51-κάτι σαν Mάικ Ντι, Γιάννης και Τζορτζ στο Μπάττερυ). Στην εν λόγω συλλογή συμμετέχουν με δυο κομμάτια, το “Atom Rock 12” και το “Love Tempo”, στα οποία μπορείς να ανακαλύψεις κρυμμένα beats από το “Μπάτσο του Μπεβερλυ Χιλς”, φωνητικά Talking Heads και μια σταγόνα από Happy Mondays (το αυτί του Pickering φταίει γι’αυτό). Οι 52nd Street, Μancunians, όπως και οι Guando Quango, συμμετέχουν επίσης με δυο κομμάτια: το φανκοειδές “Express” και το ραπαριστό “Cool As Ice (Jellybean Reconstruction)”. [Σημειώση: πάντα είχα την εντύπωση πως η Factory επέλεγε με κριτήριο το βαθμό “σαπίλας” των φωνητικών του εκάστοτε γκρουπ της. Ian Curtis; Τραγουδούσε λες και το στούντιο ήταν χωμένο σε βόρβορο. Bernard Sumner; Πρόσεχε τα κρούσταλλα αν ακούσεις το Live at the BBC (πως σου φαίνεται το σορτσάκι/σλιπάκι του Bernard στο βίντεο; καλύτερα να κλείσεις τ’αυτιά σου πάντως). Shaun Ryder; “God make it easy on me” θα πω μόνο γι’αυτόν τον σαπίλη. Οι μπάντες δηλαδή που στήριξαν τη Factory, είχαν όλες στην κεφαλή κεφαλή με στόμα που έφτυνε παράφωνα βογκητά. Παρόλα αυτά μάγεψαν-και συνεχίζουν να μαγεύουν-αυτιά κι αυτιά. Από τα ανεξήγητα…] Κι οι 52nd Street, παρότι Funk, παρότι Jazz, παρότι R&B, συμμετέχουν κι αυτοί στην πινακοθήκη της παραφωνίας της Factory. Οι Swamp Children (γνωστοί στη συνέχεια ως Kalima) ένα σεξτέτο από το Manchester (πριν ακόμα γίνει Madchester) δείχνουν με τον σκοτεινό, πειραματικό τζαζ ήχο τους πως στη Factory όλοι οι καλοί χωσούσανε. Το “Little Voices” εύκολα θα μπορούσε να παίζει σε ταινίες του Lynch.
Μπορείς επίσης να ακούσεις κομμάτια όπως το υστερικό “Puppeteer” των Blurt (για την ιστορία, ο Ted Milton, ψυχή των Blurt, είναι puppeteer-το βίντεο δικό του). Αβα γκαρ ναουμ. Το “Looking from a Hilltop” των Section 25, πες το φόρο τιμής στους Kraftwerk, πες το πρώτη ύλη για τους Orbital. To “Time” των Ολλανδών Minny Pops από το άνοιγμα της Factory στις Benelux και το “Motherland” των Liverpudlians Royal Family & The Poor επειδή ήθελε και λίγο νιουγουεη/συθποπ/ποστπανγκ το πράμα. Λίγη reggae από τα English Black Boys, τους X-O-Dus και το “See Them A’Come”. Το “Pretenders Of Love” των Βερολινέζων Shark Vegas με φωνητικά Bernard Sumner (κοίτα να δεις που έχει και μιμητές) και ρυθμό Kim Wilde. To “Smiling Monarchs” των πανάγνωστων Abecedarians από το LA. Γιατί η Factory ήθελε να παίζει και πειραματική εητίλα.
H συλλογή δεν ξεχνά να βάλει και κάνα κομμάτι κράχτη μπας και την αγοράσει κανένας (θεωρώ ότι τέτοιες συλλογές θα έπρεπε να επανακυκλοφορούν μόνο σε βινύλιο, λίγα κομμάτια και συλλεκτικά). Το ρόλο του δολώματος παίζουν εδώ το Original 12″ mix του “Confusion” των New Order και τα “Wild Party” και “Knife Slits Water” των A Certain Ratio. Στο βίντεο ο frontman Jez Kerr με κούρεμα Bernard Sumner (και σορτσάκι Νίκος Γκάλης που χει ανοίξει) και το υπόλοιπο γκρουπ μας δείχνουν τα ταλέντα τους.

Τέλος, από τη συλλογή δε θα μπορούσαν να λείπουν οι υπέροχοι Durutti Column (ο Vinnie Reilly δηλαδή). Ας ακούσουμε το λυτρωτικό “For Belgian Friends” μήπως και μπορέσουμε να λυτρωθούμε, αυτές τις εποχές, της μεγάλης ανακατωσούρας στα κεφάλια μας. Η Factory αποτελεί παράδειγμα του πόσο σημαντικό είναι να έχεις ένα όραμα, να κοιτάζεις μακρυά, όχι μόνο για τα φράγκα αλλά και για τη μουσική και την εξέλιξή της. Ναι, θα συμφωνήσω, ο Wilson ήταν καβατζωμένος, είχε την εκπομπή του, είχε γεμάτο το πορτοφόλι, υψηλή μόρφωση, θα μπορούσε να πεις κάποιος ότι γι’αυτόν ήταν ένα χόμπι (από την άλλη, πάντα θα βρεις έναν μπουρζουά να στηρίζει την όποια επανάσταση). Ακόμα κι έτσι να ήτανε, η Factory έδωσε βήμα σε μουσικούς να παρουσιάσουν τη δουλειά τους, να εκφραστούν, έστω μες στην παραφωνία τους, μες στην άγουρη εφηβία τους. Ίσως να χρειάζεται να κοιτάξουμε το παράδειγμά της, το θολό του οράματός της, της ενστικτώδη της κίνηση να πηγαίνει εκεί που οι νότες αρχίζουν να φαλτσάρουν, χωρίς ποτέ όμως να θέλεις να κλείσεις τ’αυτιά σου (μόνη εξαίρεση ο Bernard). Ρίχτα τώρα Vinnie…

Advertisements
This entry was posted in Memorabilia, New Release, Reissue, Uhmmmm, Video and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Anything to say?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s